زیباترین قلب

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می کرد که زیباترین قلب زا در آن شهر دارد. جمعیت زیادی گرد آمدند. قلب او کاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلب است که تاکنون دیده اند. مرد جوان، در کمال افتخار، با صدایی بلند به تعریف از قلب خود پرداخت.

ناگهان پیرمردی جلوی جمعیت آمد و گفت : اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست.

مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می تپید، اما پر از زخم بود. قسمتهایی از قلب او برداشته شده و تکه هایی جایگزین آنها شده بود. اما آنها به درستی جاهای خالی را پر نکرده بودند و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آ نها را پر نکرده بود. مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند و با خود فکر می کردند که این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد.

مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد و با خنده گفت: تو حتما شوخی می کنی... قلبت را با قلب من مقایسه کن، قلب تو، تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است.

پیرمرد گفت: درست است، قلب تو سالم به نظر می رسد، اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی کنم، می دانی، هر کدام از این زخم ها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام، من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام، گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده که به جای آن تکه برداشته شده قرار داده ام، اما چون این تکه ها مثل هم نبوده اند گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند، چرا که یادآور عشق میان دو انسان است.

بعضی وقتها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام، اما آنها چیزی از قلب خود را به من نداده اند، اینها همین شیارهای عمیق هستند. گرچه درد آورند اما یار آور عشقی هستند که داشته ام، امیدوارم آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را به تکه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند... حالا میبینی که زیبایی واقعی چیست؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد، در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر بود، به سمت پیر مرد رفت، از قلب جوان و سالم خود تکه ای بیرون آورد و با دستهای لرزان به پیرمرد تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را جای زخم مرد جوان گذاشت.

مرد جوان به قلبش نگاه کرد، دیگر سالم نبود اما از همیشه زیباتر بود، عشق، از قلب پیرمرد به قلب او نفوذ کرده بود.

گریه نکن عزیز بی گناه من

             منو   ببخش،    بگذر  از اشتباه من

گناهمو بذار به پای سرنوشت

             به پای اون  که قصه ما  رو نوشت

نمی تونم این دلو سر به راه کنم

             ازم  نخواه  باز  تو چشات نگاه کنم

منو ببخش، گناه عشق گردن من

             منو  ببخش،  حرف گذشته رو نزن

مرگه برام گریه بی صدای تو

             گریه   نکن    فدای  گریه  های  تو

سخته برام اما باید از تو گذشت

             باید برم،  اینجوری بوده سرگذشت

منو ببین، ببین که گرم رفتنم

             گریه   نکن،  این  منه  واقعی  منم

باید برم فرصت موندن ندارم

            منو ببخش، ببخش که تنهات میذارم

نــبــســـتـه ام بـه کــس دل، نـبـســتـه کـس بـه مـن دل

چــو تــخـــتــه پــاره بـــر مــوج، رهـا رهـا رهـا مــن

ز مـن هـرآنـکـه او دور، چـو دل بـه سـیـنــه نـزدیـک

بـه مـن هــرآنـکـه نـزدیــک، از او جـدا جـدا جـدا مـن

نــه چــشـــم دل بــه ســویــی، نــه بــاده در ســبــویـی

کـــه تــــر کـــنـــم گـــلـــویـــی، بـــه یــاد آشــنــا مــن

ســـتــــاره هـــا نـــهـــفـــتـــنـــد، در آســـمـــان ابــری

دلـــم گــــرفـــت ای دوســـت، هــوای گــریـه بــا مــن

هــوای گــریــه بــا مــن

هــــــوای گــــــریــــــه بــــــا مــــــن

هــــــــــــوای گـــــــــــریـــــــــــه بـــــــــــا مـــــــــــن

یـه روزی یـه روزگـاری حـرف بـیـن مـا نـگـاه بـود

عشقو نقاشی می کردیم نقش ما خورشید و ماه بود

بـعـد از اون واژه نـوشـتیم جملمون ستاره چین بود

مـثـل دریــا آبــی بــودیــم مــعـنـی زنـدگـی ایـن بـود

سوختم و سوختم و ساختم

هرچی داشتم به پات باختم

کــاش تــو رو از روز اول

مـثـل امـروز مـی شـنـاختم

آخه عشق یعنی

 شکستن

یعنی

عاشقانه سر سپردن

دل سپردن به سراب

در سکوت خویش

 مردن...!

هـر چـی آرزوی خـوبـه مـال تو

هرچی که خاطره داری مال من

اون روزای عـاشـقـونـه مـال تـو

ایـن شـبـای بـی قـراری مال من

مـنم و حسرت با تو ما شدن

تویی و بـدون مـن فردا شده

آخر غربت دنیاست مگه نه؟

اول دوراهــی آشــنــا شــدن

سـاقـی امـشـب ساغر زهری بده          لـطـف پـنـهـان در دل قهری بده

این همه آشفته حالی

         این همه نازک خیالی

                 ای به دوش افکنده گیسو

                                     از تو دارم

                                             از تو دارم

این غرور و شور و مستی

                   خنده بر غوغای هستی

                                 ای سیاه چشم و سیاه مو

                                                       از تو دارم

                                                                از تو دارم

            این تو بودی کز ازل خوانـدی به من درس وفا را

                    این تو بودی عاشق و کردی به عشق این مبتلا را

     من که این حاشا نکردم

                 از غمت پروا نکردم

       دین من،

                دنیای من از عشق جاویدان تو رونق گرفته...!

       سوز من،

                سودای من از نور بی پایان تو رونق گرفته...!

    من خود آتشی را که مرا داده رنگ فنا می شناسم

                            من خود شـیـوه نـگه چـشم مست تو را می شناسم

        دیگر ای برگشته مژگان از نگاهم رو نگردان

       دین من،

                  دنیای من از عشق جاویدان تو رونق گرفته...!

        سوز من،

                  سودای من، از نور بی پایان تو رونق گرفته...!

این همه آشفته حالی

         این همه نازک خیالی

               ای به دوش افکنده گیسو

         به نام حضرت دوست که هرچه داریم و نداریم از اوست

رسوای عالم شدم و دل هجران دیده خود را در جفای یار فراموشکار چون شمع لرزان نیمه تمام نثار کردم و به مستی قطرات اشک از دیده فرو ریختم تا شاید سازنده کائنات را دل بر این خلقت عاجز تیره بخت بسوزد و طرحی نو بریزد. رسوای عالم شدم و به مستی شکوه ها از خالق خود آغاز نهادم تا از فتنه های فتنه انگیزش درس عبرتی گرفته بر مشتی پوست و استخوان سخت نگیرد، آتشی از قطرات سوزان سرشک بر دیده آنقدر روان ساختم که شاید شعله های درخشانش این جسم نحیف را بسوزاند و از غم و اندوه یار آزادش سازد ولی افسوس که ...!

بی تامل بیاندیشید و بی دلیل بنویسید، بی سبب نیست که گفته اند رسم عشق این است...

لک لک ها و چلچله ها و کبوترهای این جهان با یکدیگر پیوند همیشگی می بندند، چگونه است که انسان، این اشرف مخلوقات قادر نیست با دل خود و دل یارش عهدی ببندد که هرگز گسستنی نباشد؟

سبزه و گل با خاک تیره، زندگی با مرگ، روشنایی با ظلمت و بهار با زمستان، عهدی دائم دارند و هیچ قدرتی قادر نیست سبزه و گل را از خاک، زندگی را از مرگ، روشنایی را از تاریکی و بهار را از زمستان جدا سازد.

نظم جهانی و قدرت خداوندی ضامن ابدی پیوند این ارکان مهم طبیعت است. تنها عشق است که در این مساله مستثنی است و هیچ تضمینی بر پیوند قلب های حساس و زودرنج نیست و دست سرنوشت به راحتی گره محبت و صفا را از هم می گسلد. چه بسا شکست ها که در این طریق بر من وارد آمد و بشکستم، لیکن حال خواهم پایان شکست را آغازی بر پیروزی های از این پس و امشب را نقطه عطفی بر شروع بگذارم و از او و تنها از او خواهم که دست گیرد.

یا رب ز سر لطف و کرامت نظرم کن

     مـن شـاخه بی برگ و برم، بارورم کن

          یا رب بـنـشان بر دل من نور حـقـیـقـت

               وز ظـلـمـت جهـلم بـرهـان، سـحرم کن

                    دانـم کـه تـو سـلـطان جـهـانی و خـدایـا

                         هر لحظه که غافل شوم از تو خبرم کن